Gökyüzünü kaplamış yine bulutlar… Beyaz tenleriyle eşlik ediyorlar o mavimsi bedene. Kimisi çok küçük olsa da sarılmış sımsıkı kimisi de kocaman bir parça olmuş diyarın o hazin bulutlarına. Onlar benim görebildiğim tek beyazlar. Artık seçemiyorum bu rengi, beyaz dendiği zaman o sade ve saf renk gelmiyor aklıma. Bir çok beyazın kirlendiğini gördüğümden olsa gerek…

Gözlerim bulutlar dışında beyaz görmüyor benim
Yalan dolu bir dünyada kürek çektiğimden olsa gerek…
Seni her düşündüğümde bir damla iniyor gözlerimden yere doğru
Her bakışında gözlerime dokunduğundan olsa gerek…

Hani dolu dolu yağıyordu da yağmur saklanıyorduk ya saçakların altında
O gün havada kara bulutlar vardı ve sen onları göremiyordun,
O zaman anlamamış, görmezden gelmiştim ama şimdi çok iyi anlıyorum
Kirlenmiş bir ruhu taşıdığından olsa gerek…

Korku doluda olsa yüreğimiz ufak bir tekne ile salmıştık kendimizi denize… Ben korkuyordum, suya düşersem hayatımı teslim edecektim ilahi kudrete. Ama senin korkun başkaydı, sen suyun içine düşersen ölmekten değil temizlenmekten korkuyordun! Bunu o zaman gözlerine baktığımda anlamıştım. Anladığım andan itibaren rüzgar şiddetini arttırmış; o ufak tekne bir o yana bir bu yana sallanırken, iki kişiyi taşıyamayacağını belli etmişti… Ve o gün birimiz suya düşmüş, bir diğerimizde uzaklaşarak kıyıya çıkmayı başarmıştı…

Belli ki yaşamak gerekiyormuş bu duyguyu derin derin
Suyun dibini boyladıktan sonra nefessiz kalmalıymış insan
Çırpınmalı, haykırmalı ve savaşmalıymış suyun altında
Bunu anladım, insan kendi başının çaresine bakmalıymış usulca…

Kurtulmak isteseniz de kurtulamadığınız anlar olacaktır kalbinizde yaşattıklarınızdan… Uğraşmayın, bırakın kendi seyrinde hareket etsin kalbiniz. Eğer unutmanız gerekiyorsa o zaten gerekeni yapacaktır. Ama gerçekten yaşamış olduklarınızı unutmak istemiyorsanız, kendinizi unuttum diye kandırsanızda başaramazsınız.. Gün gelir tekrardan çıkarlar karşınıza…

Saygılarla…