Oysa ki her başlangıç yeni bir şeyleri getirmeliydi karşıma
Senin olmadığın bir yerleri, senin olmadığın bir anları…
Kızmak yersiz bir hatıraydı kurtaramadığım için kendimi senden
Çünkü bendim bun isteyen sonuna kadar kendimi sana emanet eden…

Lakin bir şansım daha olmalıydı yeni bir tekrar için
Ama şimdi yavaş yavaş yitiriyorum senden geriye kalanları
Belli ki çok geçmeden hiç bir şey kalmayacak ellerimde
Adımlarım geriye doğru götürecek beni yeniden dedirtene kadar…

Masum biriyken en azılı düşman ilan edilirim sevdiğim tarafından
Ne yaklaşır bana, ne de bir söz sözler sadece elinin tersiyle itiverir kıyıya doğru
Uzun süre beni meşgul edecek yalnızlıkla mücadele başlar bu andan itibaren
İsteksiz bir halde tek başıma kıyıya doğru yol alırken derinden hissederim yorgunluğu…

Aslında çok şey vardır ya söylenecek ama ben susarım sadakatimden
Kelimeleri gizlerim derinlikleri yakarak yüreğimde seni yaşatan ateşi
Yine sen diyerek kıyıya yakınlaşmadan atarım kendimi soğuk sulara
Böylece yüzme bilmeyen bir çocuğun macerasına ortak olurum akılsızca…

Yine sen… Yaşamak için, yaşatmak için yeniden sen…
Haketmediğim halde seni kaybetsemde yüreğim diyor ki; yine sen…
Gözlerimin önüne başkalarını getirsemde gözlerim diyor ki; yine sen…
Kulaklarım duymak istemesede işittiğim tek kelime; yine sen…

Anlaşılan hayat boyu yaşayacağım ben seninle…
Hayat boyu, her anımda her an yanımdaymışsın gibi
Yaklaştığında bahar ayları kapılarımı kilitlemeyi sürdüreceğim…
Tek başıma kalacağım odamda yine sen diyerek hayallerimle…

Nihayetinde kendimi bitirmeye doğru yol aldığımı hissediyorum içten içe
Bir yola girdim şimdi beni bekleyen zorluklara aldırmadan
Yolun sonunda beni bekleyecek olan bir hüzün olsada
“Yine sen…” bu mısraların son satırında…