Rüyadaydım yine bir gece ve sen beliri verdin kabusların arasından
Bir yıldız gibi ışıl ışıl parlıyordun karanlıkların ardında
Elimi uzatmaya çalıştığımda anlamıştım farklılığı bu rüyada
Kahramanı ben değildim sendin, gecemi gündümüze katarcasına…

Üzüntü ile tanışmadığım iki yer kalmıştı şu yaşam mücadelesinde:
Biri içi seninle dolu, yorucu ve gerçekleşmesi imkansız hayallerim,
Diğeride senden bir nebze uzakta olup huzur bulabildiğim düşlerim.
Kalbimi kaptırdığım gibi düşlerimide kaptırmaya yakındım o gece…

Yine hüzün kapladı her yanımı benden önce elini uzattığını görünce
Uyandığım an kabuslar gibi bir bölümünü unutamayacağım bir adımdı bu
Bir anda gözlerime odaklanarak her yanımı sarmıştı hüznün kokusu
Ellerinde bir çiçek, gözlerinde bir ışıltı ve dudaklarında bir gülümseme…

Aldatamazdım kendimi yıpranmış bu halimle kalbimi devrederken…
Gidişinle düştüğüm boşluktan kurtuluşumda hayallerimdi bana eşlik eden
Davetsiz misafir olduğun rüyalarımda seni yaşayarak ihanet edemezdim onlara
Çünkü sınır tanımadan seni yaşayabildiğim tek yerdi onlar doya doya…

Yaralarımı saracak bir yer ararken daldığım bu uykuda seni görmek
Tıpkı özlemlerimi gideremediğim yolculuklara benziyordu.
İkimizin arasına çizdiğin o çizgiyi son anda görmek
Senden gelecek bir yardımı kabul edemeyeceğimi gösteriyordu…

Anlamıştım şimdi neden gecelerimin gündüze katıldığını uyandığımda
Daha güneş yeni batıyordu karanlığın bastırdığı ufukta
Bir yolcu vardı, elleri kirli kaybolmaya yakın uzaklıkta…
Sadece bir borcum kalmıştı ona: Hakettiği bir veda…