Hayatımın en anlamlı günleri vardı bir zamanlar
Sonra yok olup gidişlerini izledim zamana karşı
Gölgesini dahi yitirinceye kadar bekledim
Gözlerimi ayırmadım ufuktan
Geri dönme hissi olsa da içimde başaramadım
Yani kazanamadım kaybettiğim o günleri…
Sonrasında bir soru takıldı ağlarıma,
En anlamlı günlerimin meşhur kahramanına ait,
Neden sen…

Oysa ki bir sevdaydı bu
Başlangıcı belirsiz bir sevdaydı…
Sonu yoktu, sonsuzluğa doğru bir yolcuydu
Uzak bir diyardaydın sen
Ben ise zincirlenmiştim İstanbul limanına
Seyri iptal edilmiş bir gemi misali…
Belki en büyük engeldi bu ikimiz arasında
Ama hiç bir zaman sorun teşkil etmemişti…
Günü geldi çattı ki bir engel çıktı ortaya
O da sen… Peki ya neden sen..?

Yalancılar halt yemişti soframızda
Akşamlar tüm sadakatiyle beklerdi kapıda…
Güneş batarken son kez gülümserdi ufukta
Ve sen susardın peki ya neden?
Neden sen..?

Gece olunca uyku tutmazdı beni yatağımda
Sana sarılmak isterdim…
Gökyüzünün sarıldığı gibi bulutlara
Sana tutunmak isterdim…
Ama sen aniden dağılırdın toz bulutları gibi…
Peki ya neden?
Neden sen..?

Gündüzleri uykusuzluktan sarhoş dolaşırdım yollarda
Gözümün önünden geçenleri görmezdim,
Seni düşlerdim doyasıya ve seni beklerdim…
Toprağın yağmuru beklediği gibi…
Bulutların kararıp simsiyah olmasını
Büyük bir gürültü ile gürlemesini özlerdim göğün…
Sen ortalarda bile olmazdın peki ya neden?
Neden sen..?

Neden sen; vardın hayatımın her anında…
Sırra kadem basardın ihtiyacım olduğunda…
Neden sen; her hissi tattırabileceğin halde…
Gizlenmeyi, saklanmayı tercih ederdin…
Neden sen; geceyi aydınlatabildiğin halde…
Karanlıktan korkar gibi kaçardın…
Neden sen; beni ben yapabildiğin halde…
Neden sen; benimle mutlu olabildiğin halde…
Beni terk etmeyi göze aldın…

Cevabı yok bu soruların,
Sahiplerine benzer onlar;
Hüzündür en sevdikleri şarkı…
Özlemdir nefes aldıkları her an
Yalnızlıktır en hakiki dostları…