Bir şehir kuruyorum düşlerimde içerisinde dinmeyen bir hasret var
Yağmur eşlik ediyor olağan haliyle hasretime
Gözyaşlarımda yağmura derinden derine…
Bahçesi olan küçük bir kulübeye kapattılar beni koca şehirde
Sadece susamak ve acıkmak benim özgürlüğüm
Önüme konan yemekleri tat almadan yemek
Sonrada getirilen suya gözyaşlarımı damlatarak içmek…

Kış olduğunda bacası tüter kulübemin…
Herkes bekler dumanlar yoğun olsun diye
Ne çare yaksalar tüm bahçeyi yine de ısınamam
Sen olmadığın sürece…
Bazen öyle bir hüzün vurur ki
Hıçkırıkları düğümlerim boğazıma…
Ses dışarı gitmesin kimselerin farketmesin diye
Ne çare herkes bilir halimi ama kapıyı çalmaya korkarlar
Cesaretsizce…

İşte böyle yalnızlığa emanet edildim ben
Koca şehirde tek başıma bırakıldım duygusuzca…
Yoksun haldeyken kalbimden
Seni bekledim kapımı çalarsın diye
Ne çare sende cesaretsiz çıktın
Sende düşünemedin bunu
Soğuk kış günlerinde ısıtamadın yüreğimi
Sadece yağan yağmura eşlik etsinler diye
Gözyaşlarımı tetikledin…
Yalnızlığı bir kez daha yaşatmaları için
Gözlerime veda edip…